ادبیات ضد حقوق بشری ترامپ با یک خبرنگار تو دیگه کدوم خری هستی؟!
ساماس: «نمی دونم تو دیگر چه خری هستی، اما بهتر است مراقب باشی!»؛ این ادبیات یک کوچه بازاری با ادعای حقوق بشر است!
«نمی دونم تو دیگر کدوم خری هستی، اما بهتر است مراقب باشی!»؛ «ساکت! ساکت! چت شده؟ مگر مریضی؟ واقعا فکر می کنم مشکلی داری!»، اینها جملاتی است که رئیس جمهوری کشوری به اسم آمریکا، روز گذشته، سه شنبه 20 اکتبر 2026، در برخورد با اندرو فاینبرگ، گزارشگر روزنامه ایندیپندنت، به زبان آورد؛ (I don’t know who the hell you are) آن هم در صورتیکه گزارشگر مشغول انجام وظیفه حرفه ای خود و طرح پرسش از رئیس جمهوری بود. فاینبرگ درباره ی سازوکار یک برنامه دولتی برای تشویق مردم به گزارش تخلفات مالی سؤال می کرد، اما پاسخ ترامپ به جای توضیح روشن، به تهدید کلامی و توهین شخصی کشیده شد.
اینها جملات شخصی یک فرد عادی در یک مشاجره خیابانی نیست؛ سخنان رئیس جمهوری کشوری است که خودرا پرچم دار آزادی بیان، دموکراسی و حقوق بشر در جهان معرفی می کند، کسی که از دیگر دولت ها انتظار دارد حقوق شهروندان و آزادی رسانه ها را رعایت نمایند، اما در مقابل پرسش های ناخوشایند، به جای پاسخ گویی، گزارشگر را تحقیر می کند و به او اخطار می دهد که مراقب خودش باشد، آیا آزادی مطبوعات فقط تا زمانی اعتبار دارد که خبرنگاران سؤال هایی مطابق میل رئیس جمهوری بپرسند؟
تناقض ماجرا زمانی آشکارتر می شود که این برخوردها را کنار ادعاهای ترامپ درباره ی دفاع از آزادی و کرامت انسانی قرار دهیم؛ حقوق بشر در چنین رویکردی، به جای آنکه اصلی همیشگی و غیرقابل معامله باشد، گویی به ابزاری سیاسی تبدیل می شود که هنگام فشار بر رقبا و دولت های مخالف به یاد آورده می شود، اما هنگام مواجهه با منتقدان خودی یا خبرنگاران پرسشگر، به سادگی فراموش می شود. مشکل فقط چند جمله زشت نیست؛ مساله این است که صاحب بالاترین مقام اجرائی آمریکا تا چه اندازه برای حق پرسشگری و استقلال رسانه ها احترام قائل است.
این رفتارها در شرایطی رخ می دهد که ترامپ با دستاوردهای جنگ و درگیری نظامی با ایران و فشارهای سیاسی داخلی هم روبه روست. پرونده جفری اپستین هم به یکی از مناقشه های سیاسی مهم در آمریکا تبدیل گشته است. برخی منتقدان، درباره ی ارتباط جنگ با ایران و تلاش احتمالی برای منحرف کردن افکار عمومی از این پرونده گمانه زنی کرده اند؛ در عین حال، مدرک مستقلی که ثابت کند جنگ با هدف پنهان کردن اسناد اپستین شروع شده است، در دست نیست، هرچند بعید هم نیست. آن چه می توان با اطمینان بیشتری گفت، این است که مجموعه بحران ها و مناقشه های درباره ی ی دولت ترامپ، فضای سیاسی پرتنشی به وجود آورده است؛ فضایی که رفتار او با خبرنگاران هم قسمتی از آن است.
رئیس جمهوری که در مقابل پرسش های انتقادی به تحقیر شخصی و تهدید کلامی متوسل می شود، به جای تقویت اعتماد عمومی، این پرسش را به وجود می آورد که چرا پرسشگری رسانه ای تا این اندازه برای او ناخوشایند است. اگر پاسخ های دولت مستدل و قابل دفاع اند، چرا باید گزارشگر به خاطر طرح سؤال با چنین ادبیاتی مواجه شود؟
ماجرا به همین مشاجره هم محدود نیست، سابقه درگیری ترامپ با رسانه های منتقد و مناقشه بر سر دسترسی برخی خبرنگاران به کاخ سفید نشان داده است که رابطه دولت او با مطبوعات بارها به چالش کشیده شده است. در یک نظام سیاسی مدعی آزادی، رسانه قرار نیست بلندگوی دولت باشد؛ وظیفه گزارشگر این است که سؤال کند، تناقض ها را نشان دهد و از صاحبان قدرت پاسخ بخواهد. رئیس جمهوری نیز، حتی اگر پرسشی را نادرست یا مغرضانه بداند، می تواند آنرا مستدل رد کند؛ نه این که با تحقیر خبرنگار، اصل پرسشگری را هدف بگیرد.
این ماجرا با واکنش فعالین رسانه ای و فضای مجازی همراه بود، نخستین نفری که عکس‌العمل نشان داد همان گزارشگر بود، بعد از آنکه این رویارویی ناخوشایند میان گزارشگر و ترامپ در فضای مجازی فراگیر شد، فاینبرگ در شبکه اجتماعی ایکس واکنشی به اظهارات رئیس جمهوری آمریکا نشان داد؛ «I had told him exactly who I was not five minutes before this exchange، ” he wrote.» یعنی «کمتر از پنج دقیقه قبل از این مشاجره، دقیقاً به خود او گفته بودم که چه کسی هستم.»
نیک پیرسون، گزارشگر رسانه استرالیایی «ناین (nine)»، در این چالش نوشت که «توهین به خبرنگاران برای ترامپ به اتفاقی روزمره تبدیل گشته است و او معمولا قبل از حمله لفظی به خبرنگاران، می پرسد از جانب کدام رسانه آمده اند. به نوشته پیرسون، روز دوشنبه هم وقتی خبرنگاری از رسانه محافظه کار «دیلی وایر» درباره ی شورش ها در فرانسه از ترامپ سؤال کرد، رئیس جمهوری آمریکا ابتدا اظهار داشت: «فکر می کنم این خبر جعلی است، شما از جانب کدام رسانه هستید؟»، اما بعد از آنکه گزارشگر خودرا از دیلی وایر معرفی نمود، لحن ترامپ تغییر نمود و اظهار داشت: «آه، دیلی وایر خوب است، ببخشید، دیلی وایر رسانه خوبی است.»
ترامپ باید بداند که فریاد زدن، توهین کردن و تهدید کلامی، پاسخ هیچ پرسشی نیست. اگر حقوق بشر و آزادی بیان ارزش هایی جهان شمول اند، باید در کاخ سفید هم رعایت شوند؛ نه این که فقط ابزاری برای انتقاد از دیگر کشورها باشند. معیار حقیقی آزادی، رفتار صاحبان قدرت با کسانی است که از آنان انتقاد می کنند. رییس جمهور که از جهان انتظار احترام به حقوق بشر دارد، نمی تواند با خبرنگاران منتقد چنان رفتار کند که گویی پرسیدن سؤال، تخلفی نابخشودنی است، اینجاست که فاصله میان شعارهای پرزرق وبرق واشنگتن و حقیقت رفتار رئیس جمهوری آن، بیشتر از هر سخنرانی سیاسی خودرا نشان میدهد.
بطور خلاصه فاینبرگ درباره ی ی سازوکار یک برنامه دولتی برای تشویق مردم به گزارش تخلفات مالی سؤال می کرد، اما پاسخ ترامپ به جای توضیح روشن، به تهدید کلامی و توهین شخصی کشیده شد.
اینها جملات شخصی یک فرد عادی در یک مشاجره خیابانی نیست؛ سخنان رییس جمهور کشوری است که خودرا پرچم دار آزادی بیان، دموکراسی و حقوق بشر در جهان معرفی می کند، کسی که از دیگر دولت ها انتظار دارد حقوق شهروندان و آزادی رسانه ها را رعایت نمایند، اما در مقابل پرسش های ناخوشایند، به جای پاسخ گویی، گزارشگر را تحقیر می کند و به او اخطار می دهد که مراقب خودش باشد، آیا آزادی مطبوعات فقط تا زمانی اعتبار دارد که خبرنگاران سؤال هایی مطابق میل رییس جمهور بپرسند؟
تناقض ماجرا زمانی آشکارتر می شود که این برخوردها را کنار ادعاهای ترامپ درباره ی ی دفاع از آزادی و کرامت انسانی قرار دهیم؛ حقوق بشر در چنین رویکردی، به جای آنکه اصلی همیشگی و غیرقابل معامله باشد، گویی به ابزاری سیاسی تبدیل می شود که هنگام فشار بر رقبا و دولت های مخالف به یاد آورده می شود، اما هنگام مواجهه با منتقدان خودی یا خبرنگاران پرسشگر، به آسانی فراموش می شود. برخی منتقدان، درباره ی ی ارتباط جنگ با ایران و تلاش احتمالی برای منحرف کردن افکار عمومی از این پرونده گمانه زنی کرده اند؛ با این وجود، مدرک مستقلی که ثابت کند جنگ با هدف پنهان کردن اسناد اپستین آغاز شده است، در دست نیست، هرچند بعید هم نیست.، اما پس از آنکه گزارشگر خودرا از دیلی وایر معرفی نمود، لحن ترامپ تغییر نمود و عنوان کرد: آه، دیلی وایر خوب است، ببخشید، دیلی وایر رسانه خوبی است.
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
عقیده بینندگان در مورد این مطلب
لطفا شما هم در مورد این مطلب ابراز عقیده کنید